Czy bakteria pozwoli zapobiegać cukrzycy?

W cukrzycy problemem jest cukier (sidenote: Cukrzyca Choroba przewlekła powstająca, gdy trzustka nie wytwarza dostatecznej ilości insuliny lub gdy organizm nie jest zdolny do efektywnego wykorzystania insuliny, którą wytwarza. Z czasem cukrzyca może uszkadzać naczynia krwionośne serca, oczy, nerki i nerwy. ) , a dokładniej glikemia (sidenote: Glikemia Poziom cukru we krwi. ) . Cel leczenia to uniknięcie skoków ilości cukru (czyli hiperglikemii) po posiłkach. U zdrowej osoby insulina (sidenote: Insulina Wytwarzany przez trzustkę hormon, którego funkcją jest obniżanie ilości cukru we krwi do poziomu około 1 g/l.  ) utrzymuje ją na poziomie około 1 g/l. U diabetyków organizm sobie z tym nie radzi, ponieważ trzustka nie wytwarza dostatecznej ilości insuliny (cukrzyca typu I) lub organizm nie reaguje na insulinę (cukrzyca typu II). Wydaje się, że mikrobiota jelitowa ma udział w insulinooporności zaobserwowanej u chorych na cukrzycę typu II, ale mechanizmy tej zależności wciąż są niejasne. A raczej były niejasne, ponieważ opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Nature badanie rzuca na nie światło.

Monocukry sprzyjają insulinooporności

Badacze stwierdzili, że im nasz stolec jest bogatszy w pewne cząstki, tym większa jest nasza insulinooporność. Stolec ochotników dotkniętych insulinoopornością zawierało znacznie więcej węglowodanów (sidenote: Węglowodany Rodzina makroelementów obejmująca cukry (czyli „węglowodany proste”), które często cechuje słodki smak (glukoza, fruktoza, galaktoza, maltoza, laktoza, sacharoza) oraz skrobie (czyli „węglowodany złożone”). ) fekalnych, zwłaszcza najprostszych cukrów (sidenote: Cukrów Fruktoza, galaktoza, mannoza i ksyloza. ) wytwarzanych przez bakterie. Te monocukry bynajmniej nie są nieszkodliwe – sprzyjają gromadzeniu tkanki tłuszczowej, pobudzają nasz układ odpornościowy do tego stopnia, że powodują stan zapalny (słaby, ale długotrwały i szkodliwy), i, ostatecznie, prowadzą do insulinooporności.

Bakterie uczestniczące w procesie

Wydaje się, że w procesie tym uczestniczą dwa typy bakterii:

• bakterie z rodziny Lachnospiraceae związane z wytwarzaniem większej ilości tych cukrów prostych i insulinoopornością
• oraz bakterie typu Bacteroidales (Bacteroides, Alistipes i Flavonifractor) zmniejszające ilość tych cukrów oraz insulinooporność.

Bezpośredni wpływ „sympatycznych” Bacteroidales został nawet zmierzony: w probówce wprost pożerają one cukry proste. Która jest najbardziej łakoma? Gatunek Alistipes indistinctus, który gustuje w największym wachlarzu monocukrów. Ten sam mechanizm występuje u otyłych myszy: szczypta A. indistinctus zmniejsza ilość monocukrów w stolcu, obniża glikemię u zwierząt i zwiększa ich wrażliwość na insulinę.