Celiakia: „bezglutenowość” nie taka prosta dla jelit

W przypadku celiakii (sidenote: Celiakia Choroba autoimmunologiczna, która dotyka głównie jelita cienkiego i jest wywoływana przez spożycie glutenu u osób predysponowanych genetycznie. )  leczenie, jest proste: zero glutenu (sidenote: Gluten (od łacińskiego glue, co oznacza klej): lepka substancja azotowa powstająca po uwodnieniu mąki z niektórych białek (glutenin i gliadyn) w zbożach, głównie pszenicy. ) Ale co tak naprawdę dzieje się w jelitach pacjentów po roku stosowania takiej diety? Jaki ma to wpływ na mikrobiotę jelitową? Czy objawy nadal występują? Jedno z brytyjskich ¹ badań dotyczyło tej kwestii.

Przed przejściem na dietę bezglutenową pacjenci i jelita cierpią

Przed rozpoczęciem diety bezglutenowej osoby cierpiące na celiakię już wykazują zauważalne różnice w porównaniu z osobami zdrowymi: niskie morale, objawy trawienne, mniej nawodnione stolce, gdy zawartość wody w jelicie cienkim jest nadmierna, a przede wszystkim znacznie wolniejszy tranzyt jelitowy. Dlaczego? Powodem są zmiany w wyściółce jelita, które zmieniają wchłanianie i wydzielanie wody, ale prawdopodobnie także przewlekły stan zapalny i brak równowagi w niektórych hormonach trawiennych.

Rok bez glutenu: lepiej, ale nie idealnie

Dobre wieści! Po roku stosowania diety bezglutenowej pacjenci czuli się ogólnie lepiej, byli mniej niespokojni, a ich wypróżnienia stały się nieco mniej problemowe. Ale to również nie jest lekiem na całe zło: ich samopoczucie pozostaje gorsze niż u osób bez celiakii, a niektórzy pacjenci nadal mają objawy związane z chorobą.

Faktem jest, że taka dieta obciąża mikrobiotę, czyli wszystkie bakterie zamieszkujące nasze jelita. Unikanie pszenicy – i wszystkich jej produktów ubocznych, od chleba po herbatniki i makarony – nie tylko eliminuje gluten, ale także błonnik pochodzący z tego zboża, a wraz z nim korzystne bifidobakterie, które były szczególnie zainteresowane tym błonnikiem. I odwrotnie: wydaje się, że dieta wzmacnia bakterie związane z rozkładem białek, takie jak E. coli i Peptostreptococcus, bez których moglibyśmy się obejść.

Celiakia, alergia na pszenicę, nadwrażliwość na gluten: nie myl tych pojęć! ^6,7

Gluten nie jest „toksyczny” dla ludzi: jest dobrze tolerowany przez większość konsumentów. Jest on jednak powiązany z dwiema bardzo różnymi chorobami, którymi są:

• celiakia, choroba autoimmunologiczna (organizm atakuje sam siebie), która pojawia się kilka tygodni lub lat po ekspozycji na gluten i objawia się zmianami w wyściółce jelita cienkiego. Diagnozę potwierdza obecność autoprzeciwciał (sidenote: Przeciwciał w badaniu przeciwciała są opisywane jako markery biologiczne, kluczowe dla diagnozowania i monitorowania celiakii. ) we krwi.
• alergia na pszenicę, która pojawia się w ciągu kilku minut lub godzin od kontaktu z glutenem lub innymi białkami pszenicy. Wywołuje reakcję immunologiczną w organizmie i uwalnianie histaminy. Z badania wynika, że częstość jej występowania waha się od 0,5% do 9% u dzieci i od 0,4% do 1% u dorosłych.

Co jeśli dieta nie wystarczy?

Kolejne ważne odkrycie: 1 na 3 pacjentów zgłasza utrzymujące się lub nawet nasilające się objawy żołądkowo-jelitowe pomimo unikania glutenu. Niektóre specyficzne kwasy tłuszczowe i obecność pewnych bakterii w mikrobiocie jelitowej mogą wyjaśniać utrzymywanie się objawów.