Płaskonabłonkowy rak przełyku – czy warto sięgnąć po mykobiotę jelitową?

Przedoperacyjną immunochemioterapię uważa się za duży krok naprzód w leczeniu płaskonabłonkowego raka przełyku (sidenote: Płaskonabłonkowy rak przełyku Rodzaj raka przełyku, który może wystąpić w różnych segmentach przełyku, ale najczęściej ogranicza się do jego górnej lub środkowej części. Średni wiek wystąpienia tej choroby mieści się w przedziale od 60 do 70 lat. Rak ten jest częstszy u mężczyzn. Zazwyczaj nie daje objawów przed osiągnięciem stadium zaawansowanego, kiedy to pojawiają się symptomy: dysfagia (początkowo dotycząca pokarmu stałego, a potem stopniowo również płynów) i utrata masy ciała. Rzadziej pojawia się odynofagia, zmiana brzmienia głosu, kaszel lub ból w klatce piersiowej. Źródło: https://www.orpha.net/en/disease/detail/99977 ) . Wciąż jednak trudno przewidzieć, którzy pacjenci dobrze na nią zareagują. Wobec tego poważnego wyzwania mykobiota jelitowa zdaje się dawać nadzieję – jak wynika z badań przeprowadzonych w Chinach, charakterystyczne grzyby jelitowe mogą być biomarkerami.

Częściowo zwalczona dysbioza

Z analizy próbek stolca wynika, że u 68 pacjentów cierpiących na płaskonabłonkowego raka przełyku – przy 19 zdrowych osobach z grupy kontrolnej – wystąpiła znaczna dysbioza mykobioty jelitowej polegająca na zmniejszeniu jej zróżnicowania, wzbogaceniu w grzyby chorobotwórcze i mniejszej obecności grzybów pożytecznych oraz mniejszej złożoności sieci ekologicznych sugerującej mniejszą liczbę działań synergicznych. Zastosowanie przedoperacyjnej immunochemioterapii poprawia zróżnicowanie oraz bogactwo społeczności grzybów i przywraca równowagę niektórych pożytecznych ścieżek metabolicznych, ale nie przywraca poziomu obserwowanego u osób zdrowych.

Mykobiota predyktorem skuteczności leczenia

Przede wszystkim jednak profile mykobioty pobranej przed rozpoczęciem leczenia pozwalają rozróżnić chorych, którzy zareagują na leczenie, i tych, u których odpowiedź nie nastąpi. U osób, które na terapię zareagują, przed jej rozpoczęciem występuje większe zróżnicowanie grzybów, stabilniejsze sieci sugerujące większą odporność i bogactwo pożytecznych grzybów (w tym Candida_boidinii) skorelowanych z cechami tzw. „ciepłych” guzów (aktywacja limfocytów T-helper 1, obecność prozapalnych cytokin, podwyższony poziom markerów cytotoksycznych).

A co z pacjentami nieodpowiadającymi na leczenie? Ich mykobiota była bogatsza w gatunki immunosupresyjne związane z cechami guzów „zimnych” (limfocyty Th-2, cytokiny immunosupresyjne).Wygląda więc na to, że mykobiota pacjentów reagujących na leczenie wydaje się sprzyjać odpowiedzi immunologicznej związanej z fenotypami nowotworów bardziej podatnymi na immunoterapię, natomiast mykobiota pacjentów nieodpowiadających na leczenie może przyczyniać się do powstawania w guzie mikrośrodowisk odpornych na immunoterapie.

Prognozowanie… i modulowanie odpowiedzi na leczenie

Wygląda też na to, że mykobiota jest w stanie precyzyjnie i niezawodnie prognozować skuteczność terapii: pole pod krzywą (sidenote: Pole pod krzywą (AUC) Wskaźnik mocy dyskryminacyjnej modelu klasyfikacji, np. wartość AUC równa 1,0 wskazuje na idealny model klasyfikacji. Jest to prawdopodobieństwo, że model klasyfikacji poprawnie zaklasyfikuje próbkę pozytywną. ) osiąga 82,9% (według rodzaju), a nawet 87,4% (według gatunku). Rodzaj Saccharomyces jest najbardziej niezawodnym prognostykiem braku odpowiedzi. Wyniki te wskazują zatem, że mykobiota jelitowa może być biomarkerem pozwalającym grupować pacjentów poddawanych leczeniu płaskonabłonkowego raka przełyku.

Innym potencjalnym zastosowaniem jest optymalizacja wyników immunoterapii, ponieważ zidentyfikowane grzyby – zarówno pożyteczne, jak i szkodliwe – mogą stanowić potencjalne cele ukierunkowanej modulacji mikrobioty. Pierwszym osiągniętym przez badaczy wynikiem był wzrost skuteczności przeciwciał anty-
PD-1 u myszy po podaniu Candida boidinii. Czy pożyteczne grzyby mogą w przyszłości przyczyniać się do poprawy skuteczności leczenia u pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym przełyku?